IV. ZAKŁADOWY FUNDUSZ REHABILITACJI
Podstawa prawna:
- rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dn. 31
grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1999
r., Nr 3, poz. 22 z późn. zm.).
Każdy zakład pracy chronionej jest obowiązany utworzyć zakładowy
fundusz rehabilitacji. Środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zwanego
dalej "funduszem rehabilitacji", mogą być przeznaczone m.in. na:
1) koszty organizacji turnusów rehabilitacyjnych i usprawniających; w takim przypadku zakład
pracy chronionej jest organizatorem turnusu,
2) pomoc indywidualną na:
a) odpłatność za dojazd, pobyt i leczenie w szpitalach, sanatoriach, placówkach
rehabilitacyjno-szkoleniowych, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,
b) odpłatność za dojazd i pobyt na turnusach rehabilitacyjnych, usprawniających, wczasach lub
wypoczynku zorganizowanym w innych formach,
c) kolonie, obozy oraz turnusy rehabilitacyjne dla niepełnosprawnych dzieci pracowników, a także
dla dzieci osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tym zakładzie w ramach stosunku pracy lub umowy o
pracę nakładczą, w tym przebywających na urlopach bezpłatnych oraz urlopach wychowawczych oraz
dzieci nie pracujących byłych pracowników tego zakładu.
Pomoc indywidualna, o której mowa powyżej może być udzielona jako
bezzwrotna lub jako nieoprocentowana pożyczka, przy czym nieoprocentowana pożyczka może być
częściowo lub całkowicie umorzona w przypadku, gdy wykorzystana została zgodnie z przeznaczeniem.
Wysokość pomocy indywidualnej uzależniona jest od sytuacji materialnej i losowej osoby
niepełnosprawnej.
Pomoc indywidualną przyznaje się na wniosek osób niepełnosprawnych:
- zatrudnionych w tym zakładzie w ramach stosunku pracy lub umowy o pracę nakładczą, w tym
przebywających na urlopach bezpłatnych oraz urlopach wychowawczych,
- będących uczniami odbywającymi praktyczną naukę zawodu w tym zakładzie,
- nie pracujących byłych pracowników tego zakładu.
