Książeczka wojskowa
Ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP z dnia 21 listopada 1967 r. (Dz.U. z 2002 r.,
Nr 21, poz. 205 z późn. zm.),
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie doręczania wojskowych
dokumentów osobistych i trybu postępowania z tymi dokumentami (Dz. U. z 1992 r., Nr 51,. poz.
233 ),
Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie książeczki wojskowej (MP
z 1995 r., Nr 32, poz. 374)
Książeczka wojskowa jest wojskowym dokumentem osobistym stwierdzającym stosunek jej posiadacza
do powszechnego obowiązku obrony RP. Uregulowanie kwestii służby wojskowej jest istotne nie tylko
ze względu na ewentualną odpowiedzialność, grożącą za niedopełnienie tego obowiązku, lecz także w
uwagi na to, że w wielu sytuacjach życiowych możemy spotkać się z pytaniem o stosunek do służby
wojskowej (np. często pracodawcy przed zatrudnieniem pracownika, żądają potwierdzenia uregulowania
stosunku do służby wojskowej).
Mężczyźni, którzy z jakichkolwiek powodów nie stawili się do poboru do końca roku
kalendarzowego, w którym ukończyli 24 rok życia, są obowiązani zgłosić się do wojskowej komisji
uzupełnień właściwej ze względu na miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego dłużej
niż 2 miesiące w celu uregulowania stosunku do powszechnego obowiązku obrony. Obowiązek ten trwa do
czasu ukończenia sześćdziesiątego roku życia. Ustawa przewiduje odpowiedzialność karną za
niezgłoszenie się w celu uregulowania stosunku do powszechnego obowiązku obrony.
Książeczki wojskowe wydają wojskowi komendanci uzupełnień. Książeczkę odbiera się osobiście. O
utracie lub zniszczeniu książeczki należy niezwłocznie zawiadomić wojskowego komendanta uzupełnień,
który powinien wydać duplikat książeczki wojskowej.
